Yellow meets Prince nl

Door YellowOnline op zaterdag 23 april 2016 23:22 - Reacties (11)
Categorie: Music, Views: 3.187

Sinds ik niet meer rook schrijf ik eigenlijk niet meer, behalve de occasionele technische post. Met de nicotine uit mijn leven is ook mijn schrijverslust vergaan, zo blijkt. Bij wijze van uitzondering, deze korte ode aan Prince.


--------------------


In de jaren 80 waren er twee dingen waar je niet aan kon ontsnappen, zelfs niet als je onderdook bij een obscure Afrikaanse stam of de aarde ontvluchtte richting maan (neem dat maar letterlijk): Coca Cola en Michael Jackson. Coca Cola heb ik met sloten gedronken tot ik in 1998 in de Sahara ontdekte dat Fanta van 40°C beter te drinken valt dan Coca Cola van 40°C. Michael Jackson heb ik eerder opgegeven: in 1991, met de release van het tenenkrullende Dangerous. Gelukkig hadden de jaren 80 ook nog andere dingen te bieden dan voorgenoemde zaken, slechte kapsel en nog veel foutere kleding: Madonna en Prince.

Over Madonna kan ik kort zijn: behalve het geslaagd erotische Justify My Love (van de hand van Lenny Kravitz trouwens) vind ik haar werk niet meer dan middelmatige pop. Haar invloed op jonge meisjes destijds was eigenlijk niet in verhouding tot de kwaliteit van haar muziek. Zelfs dertig jaar karaoke en danspasjes later vind ik dat.

Prince dan. In de jaren 80 vond ik hem een excentrieke zanger; in de jaren 90 een eigenaardige man (dit is de TAFKAP periode). Wanneer hij niet in de boekskes stond, dan was ik mij eigenlijk niet eens bewust meer van zijn bestaan. Viel zijn naam echter, dan had ik wel nog steeds de associatie met "jaren 80 ster", al was de waarom in tussentijd niet meer zo duidelijk.

Begin jaren 2000 was ik enkele jaren local crew voor tientallen artiesten die in België neerstreken. Over wat ik allemaal gezien en gedaan heb ik die tijd kan ik een boek schrijven. Voor een bekende groep om 50 000 frank (¤1 250) chocolade kopen in een buurtsupermarkt in Borgerhout was een ervaring. De kassière, die dacht dat ze in een verborgen camera-programma genre Banana Split was, zal in ieder geval de eindeloze rij Callebaut-chocolade zelfs op haar sterfbed niet vergeten.

Ik weet zelfs niet meer voor wie ik allemaal gewerkt heb, tenzij er iets buitengewoon gebeurd is. Een willekeurige selectie: Paul McCartney (ruzie gehad met wijlen Linda), Roger Waters (in ziekenhuis beland), Björk (Björk), Metallica (op de main stage van Werchter staan met die mannen was eigenlijk wel cool, al had ik een bezem in de hand), ... Niemand heeft echter zo een indruk op mij gemaakt als Prince.

Zoals gewoonlijk was de opbouw vroeg. Om 4 uur 's morgens reden we van Gent naar Antwerpen. Aldaar worden de vrachtwagens uitgeladen, vingers verpletterd, dure lichtsystemen aangesloten, hoofden gestoten, rigging getakeld en hier en daar veiligheidsvoorschriften genegeerd. Tegen de middag staat alles op zijn plaats. Nog even de routine doorlopen voor het bedienen van de gordijnen ("rainbow curtain up ... rainbow curtain down"), want als showhand is fouten maken tijdens een live show een nachtmerriescenario.

Onvergetelijk is de Oostendenaar die nogal plat "eje da brandje doa hesien weh?" ("heb je dat mooi meisje daar gezien?" - en vergeef mij mijn fonetische weergave van Oostends) in de intercom zegt, en de Engelse roadie die reageert met "did you hear that? Somebody's talking backwards on the intercom!" OK, misschien was het een gevalletje van "je moest er bij zijn"... .

De rider, dwz. het document waarop een artiest zijn technische en niet-technische eisen kenbaar maakt, viel eigenlijk nog mee. Ja, een ingepakt bestek was speciaal voor hem gekocht omdat hij een soort smetvrees had; en ja, we hebben zijn toilet in het Sportpaleis met paarse velours bekleed. Verder is mij in ieder geval niets bijgebleven, behalve de vraag om een dokter bij de hand te hebben om hem voor het optreden een vitamineshot intraveneus toe te dienen. Ik heb zeker mijn wenkbrauwen gefronst toen ik dat las. Achteraf gezien ben ik minder verwonderd.

Enter Prince voor de sound check. De man komt op het podium met zijn gitaar en begint te spelen. Ik wist niet dat die zo goed gitaar speelde.

Twee uur later - het is nu 15:00 - speelt hij nog steeds en de deuren gaan open voor de eerste 1000 fans die zich geregistreerd hebben. Man, die kan super gitaar spelen.

Een korte onderbreking. "I love my fans and I hate to see them kill themselves. But please, young man over there, think about the other people around you". De enige roker in de zaal wou dat de grond hem kon opslokken. En Prince speelde verder.

18:00. De fans mogen binnen voor het concert dat pas om 20:00 (of was het 21:00?) begint. Tot hun verbazing staat Prince al te spelen. Prince staat al uren virtuoos gitaar te spelen.

Om 20:00 begint het concert officieel. Nu komt de volle show ("rainbow curtain up ... rainbow curtain down" - ik ga het nooit vergeten denk ik) met een volle band. Waarschijnlijk was de officiële eindtijd van het concert 23:00 inclusief encores (bis-nummers), maar Prince trok zich daar niks van aan en speelde verder tot 1 uur 's morgens. En YellowOnline zag dat het goed was.

Drie uur later: verrassingsoptreden van Prince in een kleine club. Met misschien honderd mensen de meester up close aan het werk gezien. Twee van de meest jaw-dropping uren van mijn leven.

Op dat moment had ik David Gilmour, Joe Satriani en Steve Vai al live aan het werk gezien, maar de enige gitarist die evenveel indruk op me had kunnen maken was Jimi Hendrix. Ik denk dat vele gitaristen, voor wie Prince vaak niet meer is dan een vreemde jaren 80 figuur, zoals ik zelf ook lang dacht, niet beseffen wat een fantastisch gitarist hij was. En ik houd niet eens van jazz!

Sindsdien heeft Prince er een bewonderaar bij. De meeste van zijn muziek is nog steeds mijn ding niet en zijn obsessieve controledrang op het internet stuitte mij altijd al tegen de borst. Maar voor zijn kunnen als muzikant en performer doe ik mijn hoedje af. Voorwaar: ondanks alle lovende in memoriam's der laatste dagen, denk ik nog steeds dat hij een onderschatte artiest is.

Vaarwel, Love Symbol.


Volgende: 180 jaar geleden werd een kind gedood in Berlijn 05-'16 180 jaar geleden werd een kind gedood in Berlijn
Volgende: Teamviewer on mobile: "Not ready. Please check your connection" 04-'16 Teamviewer on mobile: "Not ready. Please check your connection"

Reacties



Door Tweakers user Stiggy, zondag 24 april 2016 11:12

Prachtig geschreven en heerlijk om iets te lezen van iemand die uit eigen ervaring kan vertellen! _/-\o_

Door Tweakers user sfranken, zondag 24 april 2016 15:25

Toen ik Prince zag shredden met grootheden als Tom Petty, Steve Winwood e.a in 2004 (R&R hall of fame) met "While my guitar gently weeps" wist ik het al, die man is goed met zes snaren (en veel meer). Zie https://www.youtube.com/watch?v=6SFNW5F8K9Y (de fun begint zo rond 4 minuten).

En voor de oplettende kijker (en yellow online, als oud stage hand): waar de f*ck blijft die Tele van Prince op het eind??

Door Tweakers user YellowOnline, zondag 24 april 2016 15:48

sfranken schreef op zondag 24 april 2016 @ 15:25:
Toen ik Prince zag shredden met grootheden als Tom Petty, Steve Winwood e.a in 2004 (R&R hall of fame) met "While my guitar gently weeps" wist ik het al, die man is goed met zes snaren (en veel meer). Zie https://www.youtube.com/watch?v=6SFNW5F8K9Y (de fun begint zo rond 4 minuten).

En voor de oplettende kijker (en yellow online, als oud stage hand): waar de f*ck blijft die Tele van Prince op het eind??
Ik vermoed dat daar gewoon iemand in de rigging hangt die die gitaar moet opvangen. Het licht gaat van blauw naar rood omdat dat in rood licht minder zichtbaar is. Ik denk wel dat dit voor het live-publiek redelijk goed zichtbaar was. In de opname zie je de hele set niet natuurlijk en dan is het net een goocheltruc.

Edit: Verdorie, ik heb er nu drie keer naar gekeken. Wat een solo.

[Reactie gewijzigd op zondag 24 april 2016 16:23]


Door Tweakers user TerraGuy, zondag 24 april 2016 20:51

Toevallig dat het dan net vandaag sneeuwt, eind april nog wel..

Door Tweakers user ToolBee, maandag 25 april 2016 03:45

Roep al sinds de 80's dat-ie lekker kon gitaar spelen, en toen keek iedereen me al raar aan! ;)

Zelfs "later" in Let's go crazy" ("Tell me, are we gonna let the elevator bring us down
Oh, no let's go!....") Wat een solo ook!

https://www.youtube.com/watch?v=Mm7p41HqG_U

Door Tweakers user ToolBee, maandag 25 april 2016 04:11

Sorry, zit even verder te yoetoepen:

Anderhalf jaar terug, bij Arsenio Hall: https://www.youtube.com/watch?v=nyyS0FSztKc

De tandjes!

Hendrikx, anyone? :P

Door Tweakers user Vizzie, maandag 25 april 2016 11:49

Haha fantastisch verhaal, heerlijk om te lezen.

Maar Prince een onderschatte artiest? Misschien een onderschatte gitarist, maar ik geloof dat hij bij zijn leven en daarna toch wel gigantisch veel waardering en erkenning voor zijn kunnen als artiest heeft gehad :) Naar mijn mening absoluut terecht overigens. Hoeveel meer erkenning moet eens mens naar jouw idee krijgen voor hij voldoende gewaardeerd is?

[Reactie gewijzigd op maandag 25 april 2016 11:50]


Door Tweakers user klaaz, maandag 25 april 2016 14:56

Mooi verhaal! Ik heb hem zelf niet van dichtbij mogen meemaken tijdens zijn Purple Rain tour in de Kuip en een paar jaar later Tafkap in Ahoy. Niets heeft die beide optredens sindsdien kunnen overtreffen.

Door Tweakers user YellowOnline, maandag 25 april 2016 14:58

Vizzie schreef op maandag 25 april 2016 @ 11:49:
Haha fantastisch verhaal, heerlijk om te lezen.

Maar Prince een onderschatte artiest? Misschien een onderschatte gitarist, maar ik geloof dat hij bij zijn leven en daarna toch wel gigantisch veel waardering en erkenning voor zijn kunnen als artiest heeft gehad :) Naar mijn mening absoluut terecht overigens. Hoeveel meer erkenning moet eens mens naar jouw idee krijgen voor hij voldoende gewaardeerd is?
Ik bedoelde inderdaad vooral als gitarist. Als je naar van die lijstjes kijkt, dan zijn het altijd dezelfde namen: Jimi Hendrix, Jimmy Page, Eric Clapton, Slash, Tom Morello, David Gilmour, Carlo Santana, Steve Vai, Joe Satriani, Mark Knopfler en Ritchie Blackmore. Vandaar mijn klacht dat zeker onder gitaristen Prince niet naar waarde wordt geschat.

Edit: En dan zie ik in Rolling Stone Kurt Cobain, kampioen drie-akkoorden in Drop D rammen, op de 12de plaats staan der beste gitaristen aller tijden :')

[Reactie gewijzigd op maandag 25 april 2016 15:03]


Door Tweakers user paranoia68, maandag 25 april 2016 15:07

Zeer mooie ode aan Prince een ervaringsverhaal:)
RESPECT!

Reageren is niet meer mogelijk